kalemzen

Türkiye’deki protestolara dair büyük bir çekincem var: gözlemlediğim kadarıyla herhangi bir işleve sahip olmamaları. Bunu özellikle de üniversiteler ve partizan gruplar bağlamında gerçekleşen protestolarda görüyorum: hiçbir yapıcılık veya üretkenlik yok sanki… sanki insanlar sadece deşarj olmak için veyahût bir tür ideolojik ibâdet olarak eylem yapıyor. İşbu sebeple açıkçası ODTÜ’de arada sırada gerçekleşen eylemleri genelde takip ettiğimi söyleyemem. Böylece, geçenlerde Sevan Nişanyan’a karşı gerçekleşen protestoyu da başta takip etmedim, çok ilgimi çekmedi… ta ki bir şey olana kadar. Olan şeyi – ilgili protestoyu gözlemleme ve protestoyu yapanları güçlü bir şekilde savunmama sebep olan şeyi açıklamadan önce protestoya dair izlenimlerimi belirtmek isterim.

Nazi imgelerinin, ironik olmaya çalışıldığında dahi, başıboş kullanılmasını kesinlikle doğru bulmuyor, en hafif ifâdeyle tatsız buluyorum. İnsanları, “insan”lıktan çıkararak sistematik olarak katletmiş bir rejimin imgeleri bu kadar rahat ele ve ağza alınmamalı. Bunun dışında kürsü işgâlini de, istisnâî bazı durumlar hâricinde, işlevsel, yapıcı bulmadığım için genelde bir aktivist olarak tercih etmiyorum. Kısacası, şahsen büyük ihtimalle bu tarz bir protestoda bulunmazdım. Bununla birlikte, benim bireysel tercihlerim ve hassasiyetlerim ne olursa olsun, herkesin protesto hakkı bâkîdir; protesto da bir tür ifâdedir ve bu sebeple ifâde özgürlüğü bağlamında evrensel bir haktır.

Peki normalde ilgilenmediğim bir olay üzerine, benzeri bir metodolojiyi benimsemediğim aktivistleri niçin iki gün boyunca, yolculuk hâlindeyken, uykusuz bir şekilde inâdına savundum? Sebebi basit aslında: eyleme katılıp katılmamak bir yana, eylemi yapanlar ve eylemin kendisi hak etmediği yaftalara sokularak, sıklıkla cinsiyetçi, ataerkil, ve kadın düşmanı bir dil ile korkunç bir saldırıya, özellikle sosyal medya bağlamında bir “linç”e mâruz kaldı. Gerek bu saldırıların ve yaftalamaların teşkil ettiği sorun, gerekse bunlara yol açan güç ilişkileri, cinsiyetçilik, ve ataerkil partizanlığı reddetmek adına ilgili eylemi gerçekleştiren kişilerle – onlara ve eylemlerine katılalım katılmayalım – dayanışmanın ve müdafaanın mühim olduğunu düşünüyorum. İlgili saldırıların, yaftalamaların, ve çeşitli karşıt argümanların cinsiyet, cinsel yönelim, güç ilişkileri (özellikle cinsiyetlendirilmiş/gendered güç ilişkileri), ifâde özgürlüğü, din versus sekülarizm vb. açılardan incelemeye tutulması kanımca gerekli. Nâçizâne, şâhit olduğum birkaçını burada incelemek istiyorum.

» Read the rest / Devamını okuyun «